3 lutego 2026 r. ogłoszono listę sygnatariuszy odnowionego porozumienia pakistańskiego w ramach International Accord for Health and Safety in the Textile and Garment Industry. Dokument, który wszedł w życie 1 stycznia  2026 r., pozostaje jednym z nielicznych mechanizmów w branży odzieżowej, który faktycznie może zapewnić poprawę warunków pracy i bezpieczeństwa w fabrykach tekstylnych w Pakistanie. Wśród firm, które nie zdecydowały się na jego przedłużenie, znalazła się polska spółka LPP, zarządzająca markami takimi jak Reserved, Sinsay, Cropp, House i Mohito.

 

 

Pakistan Accord to to nie jest „miękka” deklaracja CSR, tylko prawnie wiążąca umowa między globalnymi markami odzieżowymi a związkami zawodowymi, wywodząca się z reform wprowadzonych po katastrofie Rana Plaza. W przeciwieństwie do typowych deklaracji odpowiedzialności społecznej (CSR), porozumienie nakłada na firmy konkretne, egzekwowalne zobowiązania, a w przypadku ich niewypełnienia możliwe jest pociągnięcie sygnatariuszy do odpowiedzialności, w tym w drodze arbitrażu.

 

Model funkcjonowania opiera się na zasadzie tzw. „shared responsibility”, czyli współodpowiedzialności marek za warunki pracy w ich łańcuchach dostaw. W praktyce oznacza to, że firmy nie tylko monitorują sytuację u swoich dostawców, ale również współfinansują poprawę bezpieczeństwa. Sygnatariusze opłacają składki na funkcjonowanie systemu (obejmujące m.in. niezależne inspekcje i programy szkoleniowe) oraz partycypują w kosztach usuwania zagrożeń w fabrykach.

 

Accord w Pakistanie wdraża szeroki zestaw działań systemowych. Obejmują one:

Program w Pakistanie jest już w fazie realizacji: przeprowadzono inspekcje w setkach fabryk, wdrożono pierwsze działania naprawcze i uruchomiono system raportowania. Jednocześnie proces ten wciąż trwa: przed sygnatariuszami pozostaje m.in. pełne objęcie wszystkich fabryk nadzorem, realizacja kosztownych modernizacji infrastrukturalnych oraz dalsze rozszerzanie programu o nowe obszary ryzyka, takie jak ekstremalne temperatury.

 

 

Uaktualnione porozumienie zostało podpisane przez ponad 100 z 143 marek uczestniczących w jego pierwszej edycji. Kolejne  zapowiadają przystąpienie w najbliższym czasie. Wśród największych firm, które dotąd nie odnowiły swojego zobowiązania, znajdują się LPP oraz Hugo Boss.

Z dostępnych danych wynika, że LPP posiada znaczącą pozycję w Pakistanie i współpracuje tam z ponad 100 dostawcami. Dla porównania, Hugo Boss deklaruje współpracę z ośmioma dużymi fabrykami w tym kraju.

 

 

Niezależne kontrole bezpieczeństwa prowadzone w ramach Pakistan Accord wykazały wciąż obecne zagrożenia w fabrykach produkujących odzież dla globalnych marek. W jednej z fabryk będącej dostawcą LPP zauważono, że podczas pracy bramy są zamykane, co w sytuacji zagrożenia może utrudniać sprawną ewakuację. W innym przypadku, w fabryce współpracującej z Hugo Boss, drogi ewakuacyjne były blokowane m.in. przez zalegającą odzież. Publicznie dostępne plany działań naprawczych wskazują, że w ramach pierwszej edycji Pakistan Accord część tych nieprawidłowości wciąż nie została usunięta.

 

Zdaniem przedstawicieli związków zawodowych brak przedłużenia zobowiązania niesie ze sobą poważne konsekwencje. Jak podkreśla Nasir Mansoor z Krajowej Federacji Związków Zawodowych w Pakistanie, marki, które nie przystąpią do porozumienia, „świadomie rezygnują z udziału w niezbędnych działaniach, których celem jest zapewnienie bezpiecznych warunków pracy”. Dlatego tak ważne są dalsze działania.

 

 

Clean Clothes Campaign oraz Fundacja Kupuj Odpowiedzialnie apelują do LPP o niezwłoczne podpisanie porozumienia i podjęcie działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa w łańcuchu dostaw.

 

Podkreślamy, że udział w International Accord for Health and Safety in the Textile and Garment Industry pozostaje jednym z najskuteczniejszych mechanizmów prowadzących do realnej poprawy warunków pracy w przemyśle odzieżowym. Brak zaangażowania firm, zwłaszcza współpracujących z dużą liczbą fabryk, jak LPP, osłabia skuteczność tego narzędzia.

 

 

W obliczu braku decyzji ze strony LPP zachęcamy do zwiększenia presji społecznej. Konsumenci i konsumentki, media oraz partnerzy biznesowi mogą odegrać istotną rolę w skłonieniu firmy do przyjęcia odpowiedzialnych standardów. Sprawa ta pokazuje, że mimo istniejących mechanizmów międzynarodowych, bezpieczeństwo pracowników w przemyśle odzieżowym wciąż w dużej mierze zależy od decyzji poszczególnych firm oraz ich gotowości do ponoszenia kosztów związanych z poprawą warunków pracy.